หนังสือกฎหมายอาญา ภาคความผิด เล่ม 4 เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์

กฎหมายอาญา ภาคความผิด เล่ม 4 เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์ ผู้แต่ง : เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์ ปีที่พิมพ์: ครั้งที่ 2 : กันยายน 2557 จำนวนหน้า: 352 หน้า ขนาด : 18.5x26 รูปแบบ : ปกอ่อน สารบัญ บทที่ 1 ความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ที่มีรากฐานมาจากความผิดฐานลักทรัพย์ ตอนที่ 1 ความผิดฐาน “ชิงทรัพย์” (มาตรา 339) เป็นการลักทรัพย์ – ลักทรัพย์ คือ การเข้าครอบครองทรัพย์ของผู้อื่น โดยการแย่งการครอบครอง – หากการกระทำไม่เป็น “ลักทรัพย์” ก็ไม่ผิดฐานชิงทรัพย์ แต่อาจเป็นความผิดต่อเสรีภาพ – หากทรัพย์เป็นของผู้กระทำเอง การกระทำไม่เป็นลักทรัพย์ จึงไม่เป็นชิงทรัพย์ – เจ้าของรวมเอาทรัพย์ที่เป็นกรรมสิทธิ์รวมไป โดยเจ้าของรวมคนอื่นไม่ได้อนุญาต ไม่เป็นลักทรัพย์ – หากเป็นการทำร้ายหรือขู่เข็ญฯ ให้ส่งทรัพย์ให้เพื่อนำมาทำลาย ก็ไม่เป็นลักทรัพย์ จึงไม่เป็นชิงทรัพย์ – หากการกระทำเป็นฉ้อโกง การใช้กำลังประทุษร้าย เพื่อยึดเอาทรัพย์นั้นไว้ ก็ไม่เป็นชิงทรัพย์ – หากการกระทำเป็นรับของโจร การใช้กำลังประทุษร้าย เพื่อยึดเอาทรัพย์นั้นไว้ ก็ไม่เป็นชิงทรัพย์ – การลักทรัพย์จะเป็นชิงทรัพย์จะต้องมีการ “ใช้กำลังประทุษร้าย” หรือ “ขู่เข็ญว่าทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้าย” เพื่อ ฯลฯ – ตัวอย่างอื่น ๆ ของการชิงทรัพย์ – “พยายามชิงทรัพย์” คือ พยายามลักทรัพย์โดยใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้าย – หากการลักทรัพย์ถึงขั้นที่เป็น “ความผิดสำเร็จ” แล้ว การกระทำจะเป็นพยายามชิงทรัพย์ไม่ได้ – หากการกระทำไม่ใช่การใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ ก็ไม่ใช่การชิงทรัพย์ โดยเป็นเพียงลักทรัพย์เท่านั้น “ใช้กำลังประทุษร้าย ” – ความหมายของ “ใช้กำลังประทุษร้าย ” – ตัวอย่างคำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นการประทุษร้ายแก่กาย หรือจิตใจของบุคคล – คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่าเป็นการใช้กำลังประทุษร้าย – ตามมาตรา 138 วรรคสอง – การกระชากหรือแย่งทรัพย์ เช่นกระชากสร้อยคอ เป็นการใช้กำลัง ประทุษร้ายหรือไม่ – การกระทำต่อเนื้อตัวหรือกายของผู้เสียหาย นอกเหนือจากการกระชากสร้อยคอ เป็นการใช้กำลังประทุษร้าย – การแกะสร้อยที่ข้อมือผู้เสียหาย แล้วพาหนีไปต่อหน้า เป็นวิ่งราวทรัพย์ ไม่ใช่การชิงทรัพย์ เพราะไม่มีการใช้กำลังประทุษร้าย – หากการกระทำต่อทรัพย์เป็นการกระทำต่อเนื้อตัวหรือกายด้วย ก็เป็นการใช้กำลังประทุษร้าย – ตัวอย่างอื่น ๆ ของการใช้กำลังประทุษร้าย – การประทุษร้ายแก่กายหรือจิตใจของบุคคล “ด้วยวิธีอื่นใด” – การกระทำใด ๆ ซึ่งเป็นเหตุให้บุคคลหนึ่งบุคคลใดอยู่ในภาวะที่ ไม่สามารถขัดขืนได้ ไม่ว่าโดยใช้ยาทำให้มึนเมา สะกดจิต หรือใช้วิธี อื่นใดอันคล้ายคลึงกัน – การกระทำต่อทรัพย์ ไม่เป็นการใช้กำลังประทุษร้าย – การกระทำต่อเสรีภาพ ไม่เป็นการใช้กำลังประทุษร้าย “ขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้าย” – ความหมายของคำว่า “ในทันใดนั้น” – การขู่เข็ญฯ จะทำด้วยวาจา หรือกิริยาอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้ ซึ่งแสดงออกให้ผู้ถูกขู่เข็ญทราบว่าจะใช้กำลังประทุษร้าย – หากชิงทรัพย์หรือปล้นทรัพย์แล้วคุมตัวเจ้าทรัพย์ไปด้วยเป็น ตัวประกันจะถือว่าเป็นการขู่เข็ญเจ้าทรัพย์อยู่ตลอดเวลาหรือไม่ – หากไม่ใช่เป็นการขู่เข็ญว่าในทันใดนั้นจะใช้กำลังประทุษร้าย ก็ไม่ใช่ชิงทรัพย์ – ผู้ที่ใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ และผู้ลักทรัพย์ต้องเป็นคนเดียวกัน หรือเป็นผู้ร่วมกระทำความผิดด้วยกัน – ต้องเป็นการใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ “ผู้ถูกลักทรัพย์ หรือ บุคคลที่สาม” ไม่ใช่ตัวผู้กระทำความผิดเอง – การใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ บุคคลหนึ่ง แล้วร้องตะโกนว่า ทำไปเพื่อต้องการทรัพย์ แม้จะมิได้เจาะจงว่าต้องการทรัพย์จากผู้ใด ก็เป็นชิงทรัพย์ได้ – การใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ ยังต้องไม่ “ขาดตอน” จากการลักทรัพย์ – ถ้ากำลังพาทรัพย์หนีติดต่อกันไป แม้จะไกลเท่าใด ก็ไม่น่าจะขาดตอน – คำพิพากษาฎีกาที่วินิจฉัยว่า การลักทรัพย์ยังไม่ “ขาดตอน” ดังนั้น การทำร้ายหรือขู่เข็ญจึง – แม้ขณะที่คนร้ายทำร้ายหรือขู่เข็ญฯ คนร้ายจะทิ้งทรัพย์แล้ว หากการลักทรัพย์ยังไม่ขาดตอน ก็เป็นชิงทรัพย์ได้ – หากทำร้ายหรือขู่เข็ญฯ กระทำเมื่อการลักทรัพย์ขาดตอนแล้ว ผู้กระทำผิดฐานลักทรัพย์กรรมหนึ่ง และทำร้ายอีกกรรมหนึ่ง – หากทำร้ายหรือขู่เข็ญฯ กระทำในขณะที่การลักทรัพย์ ยังไม่ขาดตอน เป็นกรณีกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท – การใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ ผู้กระทำต้องมีเจตนาธรรมดา กล่าวคือประสงค์ต่อผล หรือย่อมเล็งเห็นผล ผู้กระทำต้องมีเจตนาพิเศษ เพื่อ ฯลฯ ตามที่ระบุไว้ใน มาตรา 339 (1)-(5) อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหลายอย่าง – มาตรา 339 (1) เพื่อให้ความสะดวกแก่การลักทรัพย์ เพื่อให้ความสะดวกแก่การพาทรัพย์นั้นไป – มาตรา 339 (2) เพื่อให้ยื่นให้ซึ่งทรัพย์นั้น – มาตรา 339 (3) เพื่อยึดถือเอาทรัพย์นั้นไว้ – มาตรา 339 (4) เพื่อปกปิดการกระทำความผิดนั้น – มาตรา 339 (5) เพื่อให้พ้นจากการจับกุม – การใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ เพื่อให้พ้นจากการจับกุม อาจจะ – กระทำต่อผู้เสียหายที่ถูกลักทรัพย์ หรือ กระทำต่อบุคคลที่สามก็ได้ ตัวการในการชิงทรัพย์ – บุคคลสองคนขึ้นไป จะเป็นตัวการตาม ป.อ. มาตรา 83 ในการชิงทรัพย์ หรือปล้นทรัพย์ (แล้วแต่กรณี) จะต้องมีการกระทำร่วมกันและเจตนา ร่วมกันทั้งในการลักทรัพย์ และในการใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ – หากมีการกระทำร่วมกันและเจตนาร่วมกันทั้งในการลักทรัพย์ และในการ ใช้กำลังประทุษร้าย หรือขู่เข็ญฯ แล้ว แม้การใช้กำลังประทุษร้าย หรือ ขู่เข็ญฯ จะกระทำโดยผู้ร่วมกระทำเพียงคนเดียว ผู้ร่วมกระทำคนอื่น ๆ ซึ่งไมได้ลงมือทำร้ายหรือขู่เข็ญฯ ด้วย ก็เป็นตัวการในการชิงทรัพย์ – เป็นตัวการในการชิงทรัพย์แล้ว มิได้เป็นตัวการในการฆ่าเจ้าทรัพย์ ซึ่งเกิดขึ้นในภายหลังด้วย ก็ไม่เป็นตัวการในความผิดฐานชิงทรัพย์ เป็นเหตุให้คนตายตามมาตรา 339 วรร