ต้นกุหลาบเวียดนาม /ไลเซนทัส (Lisianthus) กระถาง 8นิ้ว

ต้นกุหลาบเวียดนาม แท้จริงแล้วไม่ใช่พืชในตระกูลกุหลาบ (Rose) แต่เป็นชื่อทางการค้าในไทยที่ใช้เรียก ดอกไลเซนทัส (Lisianthus) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Eustoma grandiflorum สาเหตุที่ได้ชื่อนี้เพราะตัวดอกมีลักษณะกลีบบางซ้อนแน่นละมุนดูคล้ายกับดอกกุหลาบอย่างมาก แต่เป็นกุหลาบที่ไม่มีหนามและไม่มีกลิ่นหอม นิยมนำเข้ามาจากเวียดนาม (โดยเฉพาะจากเมืองดาลัด) จัดเป็นไม้ดอกสวยงามติดอันดับ 1 ใน 10 ของโลก บานทนทานอยู่บนต้นได้นานถึง 2–3 สัปดาห์ และในภาษาดอกไม้ยังสื่อถึง มิตรภาพที่ยั่งยืนและความทรงจำดี ๆ  ลักษณะทั่วไปของกุหลาบเวียดนาม (ไลเซนทัส) ลักษณะต้น: เป็นไม้พุ่มเตี้ย ขนาดกะทัดรัด (มีทั้งพันธุ์ปกติและพันธุ์แคระ) สูงประมาณ 30–60 เซนติเมตร ลักษณะดอก: ออกดอกเป็นช่อตามปลายยอด แต่ละช่อมีดอกประมาณ 8–10 ดอก กลีบดอกซ้อนแน่นอ่อนนุ่ม สีสัน: สีที่นิยมและพบได้บ่อยในไทย ได้แก่ สีม่วงเข้ม สีชมพู สีขาวเพียวไวท์ รวมถึงกลุ่มสีทูโทนอย่าง ขาวขอบชมพู และขาวขอบม่วง วิธีการดูแลรักษาให้รอดและดอกบานสะพรั่ง กุหลาบเวียดนามเป็นไม้ที่ "เลี้ยงไม่ยาก แต่ต้องคุมจังหวะให้ถูก" โดยเฉพาะเรื่องสภาพอากาศและความชื้น แสงแดด: ชอบแสงแดดเช้าครพย์วัน (แดดรำไรใต้ชายคาหรือสแลนพรางแสง) ไม่ควรให้โดนแดดบ่ายที่แรงเกินไป เพราะจะทำให้ใบไหม้และช่อดอกเหี่ยวไว ดิน (หัวใจสำคัญที่สุด): ต้องใช้วัสดุปลูกที่โปร่งและระบายน้ำได้ไวมาก เน้นส่วนผสมของพีทมอส ขุยมะพร้าว แกลบดำ หรือเพอร์ไลต์ รากของต้นนี้ไวต่อความชื้นสูงมาก หากดินแน่นน้ำขังจะเกิดรากเน่าทันที การให้น้ำ: รดน้ำปานกลาง วันละ 1 ครั้งในตอนเช้า รดเฉพาะที่โคนดิน ห้ามรดน้ำโดนตัวดอกโดยตรง เพราะกลีบดอกที่บางจะช้ำ เน่า และร่วงโรยก่อนเวลาอันควร อากาศ: ชอบอากาศโปร่ง ลมพัดผ่านได้ดี และชอบอากาศเย็น (ประมาณ 18–25 องศาเซลเซียส) ในไทยจะเลี้ยงง่ายและงามที่สุดในช่วงฤดูหนาว การตัดแต่ง: เมื่อดอกในช่อเริ่มเหี่ยวแห้ง ให้ทำการตัดแต่งกิ่งเหนือข้อใบลงมาประมาณ 3–5 ใบ เพื่อเปิดโอกาสให้อากาศถ่ายเท ลดการเกิดเชื้อรา และกระตุ้นให้ต้นแทงยอดช่อดอกใหม่ออกมาทดแทน