setจิตจงกล หนังสือ นิยายวาย เพ้อฝันนิรันดร์กัป ( ขอบขาว ),เดนดาว neverdie,:จิตจงกล : PS

“ไม่ใช่ความยุติธรรมที่ตาตามหาหรอกเหรอ ที่จะทำให้ตาเป็นสุข” “เอ็งมันโง่—ความยุติธรรมไม่ได้ทำให้ข้าเป็นสุข มันทำให้ข้าเป็นฅน” เขาฝันถึงเขามาหลายวัน ฝันว่าเขา ฝันถึงเรา เรื่องราวครึ้มจริงครึ้มลวงเกิดดับในโลกธาตุขาวดำ เมื่อแดดเลวสาดลงบนต้นมะขาม เงายิบยับร่วงลงบนบ่อบัวอัปลักษณ์ของก๋ง ‘โกรม’ ระเห็จคืนคุ้งพยอม ด้วยถูกเงินฟาดเข้าที่หัว กลับมาทำงานเป็นหมาเฝ้าบ้าน ในวันที่วิมานถูกทุบเพื่อสร้างใหม่ ท่ามกลางเศษซากทรงจำในน้ำมือพระผู้ทำลายและฝนบัวกระหน่ำ เขาพบชายครึ่งงู มือตีนของตำบลคุ้งพยอม เจ้าของรอยยิ้มสีดำ ผู้มาพร้อมกับประวัติศาสตร์ที่เขาจำไม่ได้ Trigger Warning: Domestic Violence (การใช้ความรุนแรงในครอบครัว), Sexism (การเหยียดเพศ), Homophobia (การรังเกียจรักร่วมเพศ), Death (ความตาย), Murder (การฆาตกรรม), Suicide (การฆ่าตัวตาย), Rape (การข่มขืน), Mention of Pedophilia (มีการกล่าวถึงโรคใคร่เด็ก) ‘น้ำ’ โฮโมเซเปียนส์หนึ่งเดียวในรัศมีร้อยเมตรจากวิวอิมเพรสชั่นนิสม์ท้ายไร่เวิ้งว้าง  ผู้พกเอาความเหงาขนาดเท่าจักรวาลไว้ในหัวใจขนาดเท่ากำปั้นเป็นยันต์กันเหงา  ริมบึงบัวโมเนต์มีบ้านสองหลัง — สีเขียวมีไว้อาศัย สีชมพูมีไว้หลบซ่อน  มันใหญ่พอจะซ่อนทุกสิ่งให้พ้นจากสายตา  ยัดเข้าไปได้ทุกอย่างตั้งแต่ลังแป้งปาท่องโก๋เหลือใช้ นาฬิกาตาย  รถเครื่องเกินจำนวนคนอาศัย  เรื่อยไปถึงสองมือของศิลปินภาพเขียน ความฝันที่จะเติบโตนอกบ้านโป่ง  ความลับที่ว่าน้ำชอบผู้ชาย และความรักไม่มีวันตาย — never die ที่แปลว่านิรันดร์ เขาต้องทำงานตอนกลางคืน ต้องตื่นมาทำน้ำเต้าหู้ตอนตีสอง  โดนความมืดจ้องมองตั้งแต่แช่ถั่ว นวดแป้ง คั้นน้ำนม  กระทั่งขนของขึ้นรถเข็นรุนออกไปขายตอนตีสี่  ความมืดก็ยังไม่ละสายตาจากเขาเลย น้ำไม่เคยจ้องตอบมัน  ก้มหน้าทำงานอย่างเดียว เกรงว่าถ้าเผลอมองแล้วจะโดนชกหน้าเอา แต่ถึงอย่างไร  เขาก็ผ่านมาได้หลายพันราตรี เกี่ยวกับผู้เขียน จิตจงกล เป็นนามปากกา ปูนปั้น เป็นชื่อ เพราะพ่อเป็นช่างปั้น กมลลักษณ์  ก็ชื่อ เพราะพ่อฝันเห็นดอกบัว (ไม่จริง)  ปูนปั้นเป็นคนบ้านโป่ง อยู่ตำบลเดียวกับน้ำ เกิดปีหมา  เติบโตมากับดาบเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง ป้าส่งเธอไปเรียนมัธยมที่นครปฐม  ไปเป็นเรทโทรเรียนที่นั่น แต่พอตกเย็นถึงบ้าน ก็อยู่กับไวโอลีนเพราะ season  change เธอได้มีโอกาสเป็นเด็กกทม. ตอนเรียนมหาลัย  เธอเรียนออกแบบภาพยนตร์  เพราะเธอรักภาพยนตร์มากกว่าจะตามใครไปเรียนดนตรี  จบมาก็ร่อนเร่บนโลกศิลปะและภาพถ่าย ใจเต้นตุบตับทุกครั้งที่มี exhibition  ยิ่งเป็น solo exhibition นี่โคตรจะตื่นเต้นเลย เต้นเรื่อยๆ เต้นตึกตักจังหวะแปลกๆ  อยู่พัก เธอก็กลับไปซ่อนตัวหลังประตูบ้าน กมลลักษณ์จมจ่อมใต้จอกแหนเป็นปีๆ  และบัวดอกใหม่ก็งอกขึ้นมา เมื่อ ‘จิตจงกล’ เริ่มเขียนเดนดาว never die ปัจจุบัน เธออยู่กับตัวอักษร เขียนผิดบ่อยครั้ง พยายามจดจำมากขึ้น  มีถ้อยคำเป็นเลนส์ มีภาพเป็นตัวอักษร กล้องถ่ายรูปอุปมาเป็นหน้ากระดาษ  และมีเพลงด็อกเตอร์ฟูกับโอเอซิสเป็นเพลย์ลิสแห่งชีวิต อนาคตแก่ตัวไป เธออยากให้ความมั่นคงทางใจเป็นเพื่อนชีวิต เราจบค่ำคืนด้วยเสียงหัวเราะ   อดีตที่เคยเกาะกุมด้วยน้ำตา   ถูกหยาดฝนของเขาใหญ่ชะล้าง   ในที่สุดฝนก็ตก   ----------------------------   จะเป็นยังไงถ้าคุณได้เล่นเกมนั้นด้วยกันอีกครั้ง แต่งเรื่องจากภาพ กิจกรรมเด็กประถมที่คุณรักตั้งแต่เด็กจนโต เกมที่ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ แค่มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็ตั้งชื่อให้คู่รักที่กำลังวิ่งหลบฝน คิดถึงบทสนทนาที่ไม่มีจริง โลเคชั่นวันนี้คือโรงแรมกลางป่า วินาทีนั้น คุณทั้งคู่คือนักเขียนที่มีคำชมจากอีกฝ่ายเป็นรางวัลใหญ่ในชีวิต   โรงแรมแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ริมทางหลวงจังหวัดปราจีนบุรี มีลมเย็นเป็นพนักงานต้อนรับ มีฝนพรำเป็นเมนคอร์ส มีนก หอยทาก และผีเสื้อเป็นเพื่อนบ้าน มีหนังสือคอยพบใครบางคนที่ห้องสมุด นอกระเบียงทุกห้อง เมื่อมองออกไป มีเขาใหญ่เป็นฉากหลัง   นี่คือ 10 เรื่องสั้นจาก ‘หน้าต่างบานเดียวกัน’ โดย 10 นักเขียนหญิงในพำนัก จิตจงกล, ฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์, ตินกานต์, นิชาภาพ, โบนิตา อาดา, รติพร ชัยปิยะพร, สิลิ, อุรุดา โควินท์, Marry D. Minor และ September’s blue   ด้วยหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่คุณวางเล่มนี้ลง ในวันหยุดถัดไป คุณจะคิดถึงเขาใหญ่ และฝนพรำ