หนังสือ Memoir of a Broken Bitch ผีเสื้อปีกร้าว

---------------------------- ทำไมมันถึงมีแต่คำว่าห้าม ข้อห้ามที่เขียนโดยผู้ชาย ตีความโดยผู้ชาย และถ่ายทอดโดยผู้ชาย แต่กลับเอามาตีกรอบให้พวกเราเดินไปเดินมาอยู่ในขอบเขตความเป็นผู้หญิงที่ดี  ทำเหมือนกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของฉัน  ทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่สมบัติของสามี ---------------------------- เรื่องเล่าทุรนทุรายจากการชำแหละบาดแผลที่ถูกมอบหมายมาตั้งแต่เกิดเป็นหญิง ผ่านการลงมีดอย่างพิถีพิถันของหญิงสาวที่ซ่อนปีกยับเยินไว้ใต้ผ้าฮิญาบสีสด แหลกร้าวในฐานะเศษซากมนุษย์ที่ล้มเหลวจากการเป็นหญิงดี ใต้กรอบที่ถูกกำหนดโดยการตีความของผู้ชาย  เธอพยายามลากถูตนพร้อมกับปีกหักพังออกมาจากเขตแดนขาวสะอาด โอบรับบาปที่ใครต่อใครสอนว่าดำมืดเกินกว่าจะให้อภัย เริ่มพกถุงยางแทนหัวใจ กินมนุษย์เพศชายหน้าตาดีเป็นอาหาร แล้วตั้งกฎง่ายๆ ว่าหากไม่อยากเจ็บปวด จงลืมวิธีรักไปเสีย บางส่วนจากในเล่ม ฉันเป็นมุสลิมโดยกำเนิด ฉันเกิดมาในศาสนานี้และยืนยันที่จะตายไปในศาสนานี้ ด้วยความศรัทธาตั้งมั่นหนึ่งเดียว คือพระเจ้าผู้ทรงเมตตาปรานี แต่สำหรับชุมชนมุสลิมนั้น ฉันยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่อาจบรรจุตัวเองเป็นส่วนหนึ่งในฐานะ ‘มุสลิมะฮ์ที่ดี’ ได้ ฉันเป็นพวกตกเศษ นอกคอก แปลกแยก  ฉันเป็นอื่นในศาสนาของตัวเอง  —----- คุณเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ฉันเข้าสู่กระบวนการเซ็กซ์บำบัดได้อย่างเต็มที่ ทั้งรูป รส กลิ่น สุ้มเสียง สัมผัส เซ็กซ์ของคุณคือการกรีดแผลสดๆ เพื่อรีดหนองที่กลัดอยู่ข้างในออก ผ่านการกอดรัด บีบคอ ขบกัด ให้ความเจ็บปวดภายนอกบนความเสียวซ่าน เพื่อขับไล่ความเจ็บปวดภายในให้จางหายไป โดยไม่มีการประนีประนอมใดๆ —----- นี่สินะ consent ในความสัมพันธ์ระหว่างเราที่ไม่มีคุณค่าทางศีลธรรมใดมารองรับ ไม่มีสิ่งใดมาการันตี consent คือความศักดิ์สิทธิ์เดียวที่เรายึดถือ นอกไปจากบาปบุญ นี่คือการให้เกียรติกัน —----- ตลอดชีวิตที่เจอแต่โฆษณาชวนเชื่อ ฉันถูกล้างสมองด้วยนิทานบ้าๆ กรอบศีลธรรมที่กดขี่ข่มเหงและกดทับความเป็นคน ผ่านโฆษณา หนัง ละคร ใช้ภาพสวยงามของ ‘ความรัก’ เป็นเหยื่อล่อ ให้ตามหาใครอีกคนมาเติมเต็มตัวตนที่ขาดหายไป ให้การมีคู่ทำให้ชีวิตสุขสมบูรณ์ ให้การแต่งงานเป็นเครื่องยืนยันความสำเร็จของความสัมพันธ์ เป็นตราประทับว่าชีวิตผู้หญิงสมบูรณ์เพียบพร้อม ถุย —----- ‘แยกเซ็กซ์กับความรักให้ขาดจากกันอย่างสมบูรณ์’ ไม่เลย ฉันทำไม่ได้ ไม่เคยหลาบจำ ไม่สามารถตัดขาดมนุษย์เพศชายหน้าตาดีได้เลย …ใจง่ายขนาดนี้ อ่อนไหวขนาดนี้ เก็บรายละเอียดมากมายขนาดนี้ จดจำดีเทลยิบๆ ขนาดนี้ ยังจะเล่นเกมกับหัวใจตัวเองได้ลงคอ —----- ถ้าเพียงแต่เราได้เกลียดกันเสียก่อน ฉันคงตัดใจจากคุณได้ง่ายดาย  —----- ห้ามใส่ของหอมออกนอกบ้าน ห้ามปฏิเสธการหลับนอนกับสามี ห้ามอวดโฉมให้บุรุษ ห้ามพูดถึงหญิงอื่นให้สามีฟัง ห้ามหย่าโดยไม่มีเหตุผล ห้ามอยู่ลำพังกับผู้ชาย ห้ามๆๆๆ  ทำไมมันถึงมีแต่คำว่าห้าม ข้อห้ามที่เขียนโดยผู้ชาย ตีความโดยผู้ชาย และถ่ายทอดโดยผู้ชาย แต่กลับเอามาตีกรอบให้พวกเราเดินไปเดินมาอยู่ในขอบเขตความเป็นผู้หญิงที่ดี  ทำเหมือนกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของฉัน ทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่สมบัติของสามี ทำเหมือนกับว่าแค่เกิดมาเป็นผู้หญิง ก็ไม่ต้องทำอะไรอีกแล้วนอกจากเป็นวัตถุรองรับอารมณ์ทางเพศ ให้สามีเอาไปตลอดชีวิต —----- ถ้าฉันยึดเอาศาสนาอันขาวสะอาดมาตีความให้คนที่อยู่นอกกรอบกลายเป็นสัตว์นรก เราทุกคนจะไม่ต้องตายห่ากันวันละร้อยรอบหรือ —----- ด้วยความรัก แด่จิ๋มของฉัน สมบัติที่เป็นของฉัน  สมบัติที่มักถูกแอบอ้างสิทธิ์  โดยพ่อแม่ของฉัน วงศ์ตระกูลของฉัน  สามีของฉัน คนรักของฉัน ผู้ชายเหล่านั้นของฉัน ศาสนาของฉัน วัฒนธรรม ความเชื่อของฉัน สังคมของฉัน แต่ไม่ ฉันจะไม่ให้ใครแอบอ้างสิทธิ์นี้ได้อีกแล้ว จิ๋มของฉัน จิ๋มจงเจริญ —----- ไม่มีใครเข้ามาช่วยเติมเต็มเราได้อย่างแท้จริง  เพราะเติมอย่างไรก็ไม่มีวันเต็ม  —----- เมื่อชีวิตคู่ล้มเหลว และการปรึกษาแม่มีแต่จะขยายให้เรื่องใหญ่โตไปถึงหูคนอื่นๆ ฉันจึงเลือกปรึกษาพ่ออย่างตรงไปตรงมา ไม่ฟูมฟาย ไม่ร้องไห้ เพียงพูดคุยด้วยตรรกะเหตุผล ฉันบอกพ่อว่าต้องการหย่า ฉันเจ็บปวด ทรมานมากมายเหลือเกิน พ่อบอกฉันคำเดียว “อดทนนะลูก” —----- ถ้าอยากได้ชีวิตใหม่ เราต้องโบยตีตัวตนเดิมให้แตกดับ ให้หมดจดที่สุด นี่คือวิธีการของฉัน —----- ฉันตระหนักแล้วว่าชีวิตคู่ทุกคู่ล้วนมีปัญหา เพราะคนสองคนมาจากต่างครอบครัว ต่างการเลี้ยงดู เส้นทางชีวิต มีการประกอบสร้างตัวตนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เราก็ถูกจูงมาแต่งงานกัน ให้กลายเป็นคนคนเดียวกัน ด้วยสิ่งที่ถูกยัดเยียดให้บูชา นั่นคือ ‘ความรัก’ ความรักที่ไม่เคยมีอยู่จริง เป็นแค่ความกลวงเปล่าไร้ค่าที่มนุษย์เอามาล้างสมองกันเอง ทั้งที่มันคือเครื่องมือสร้างความเกลียดชังที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด —----- เราถือสิทธิ์ทำร้ายกันและกันได้อย่างสมเหตุสมผล ตามมายาคติของสังคม ‘แค่ผัวเมียทะเลาะกัน’ แต่ในมุมมองของฉัน ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำร้ายกันและกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะด้วยสถานะใด —----- นับตั้งแต่แต่งงาน ฉันก็มองความรักเป็นอีกขั้วหนึ่งของสิ่งที่เคยเชื่อ ฉันได้ตระหนักรู้ว่า ‘ความรัก’ มันจบลงทันทีที่เรารู้สึก ‘รัก’ นั่นแหละ ฉันวางหัวใจอ่อนแอ วางความรักบริสุทธิ์ไว้ในมือของคนที่ไม่แม้แต่จะฝืนรักฉันได้ลง  เขาแต่งงานตามหน้าที่ ส่วนฉันละเมออยู่กับคำว่าเนื้อคู่ที่ประทานมาจากฟากฟ้า ความรักช่างสวยงาม   ความรักจริงแท้คือการหลอกลวง อย่างร้ายกาจ อย่างเยือกเย็น  —----- ทุกครั้งที่ยืนอยู่หน้ากระจก ฉันมองหน้ามองตา มองสารรูปตัวเองแล้วถามคำถามเดิม ผู้หญิงแบบมึงสมควรได้รับความรักที่ดีไหม ถ้าเป็นผู้ชาย ฉันจะจีบตัวเองไหม ผู้หญิงขาดรัก มีหลุมดำมืดในใจใหญ่โตมโหฬาร จมอยู่กับกองทุกข์ ใช้จ่ายความรู้สึกอย่างสิ้นเปลืองไม่จบไม่สิ้น ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เพื่อเข้าข้างตัวเองไปวันๆ เอาแต่เรียกร้องให้คนอื่นเข้าใจ —----- ฉันอยากกลับไปมองโลกผ่านแววตาสดใสเหมือนเมื่อก่อน