อยากตายแต่ก็อยากกินต๊อกบกกี เล่ม 2

หากวันที่บาดแผลภายในจิตใจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเหมือนดั่งบาดแผลที่อยู่ภายนอกมาถึงก็คงจะดี คำโปรยนี้คือใจความหลักของ “อยากตายแต่ก็อยากกินต๊อกบกกี เล่ม 2” จุดประสงค์ของเล่มนี้คือ การทำให้คนภายนอกเข้าใจจิตใจของผู้ที่เผชิญกับภาวะ ซึมเศร้าได้มากขึ้น เพราะเราไม่สามารถล่วงรู้ความรู้สึกภายในใจของใคร ๆ ได้เลย จะเป็นอย่างไรนะ ? หากเราใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น คนที่ทุกข์ทรมานกับภาวะซึมเศร้าหรือกำลังทุกข์ใจกับเรื่องต่าง ๆในชีวิต บางครั้งเขาอาจจะไม่ต้องการคำปรึกษาที่ดีเลิศเลออะไรแต่แค่เพียงต้องการคนที่เข้าใจ และคอยยืนอยู่ข้าง ๆ กันเท่านั้น ก็เพียงพอแล้ว หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวการรักษาของเซฮีต่อเนื่องจากเล่มแรก ทุกคนจะพบว่าอาการของเธออาจจะดีขึ้นหรือแย่ลง ถึงขีดสุดจนกระทั่งแทบจะถอดใจเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทั้ง ตัวเธอเอง คุณหมอ และคนรอบข้างก็พยายามจะประคับประคอง ตัวตน รวมถึงสภาพจิตใจของเธอเอาไว้อย่างค่อยเป็นค่อยไปและในท้ายที่สุดแล้วเธอก็ยังเลือกโอบกอด 'ต๊อกบกกี' (อีกหลาย ๆ ชิ้น) เป็นความหวังอยู่ในใจเสมอ