รวมจุนจิ อิโต้ รูสยอง เซ็นเซอร์ SENSOR เศษซากอสูร ห้องเรียนหลอมละลาย ดินแดนลวงหลอน เรื่องสยองของมิมิ แยกเล่ม #Junji Ito

ตอนที่ "ฮัลโลวีนรายเดือน" เริ่มตีพิมพ์ใหม่ๆ นอกจาจะมีผลงานเรื่อง "คำสาปของอุเมซู คาซึโอะ" ของอาจารย์อุเมซูลงอยู่ในเล่มแล้วยังมีผลงานของนักเขียนหน้าใหม่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมอย่างอาจารย์โอจะสึเคโนริและท่านอื่นๆ ลงอยู่อีกหลายเรื่องด้วยผมติดตามอ่านทุกๆ ฉบับด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง พลางก็คิดว่า "มีนักเขียนแบบนี้อยู่ด้วยหรือนี่" อยู่บ่อยๆ และแล้วในวันหนึ่ง ถ้อยคำที่พิมพ์ไว้บนหน้าประชาสัมพันธ์ตรงท้ายเล่ม ก็ทำให้ผมต้องหยุดมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษในทันใด"รับสมัครผลงานชิงรางวัลอุเมซุ ครั้งที่ 1"ความคิดที่แวบขึ้นในตอนนั้นก็คือ งานนี้ไม่ส่งประกวดไม่ได้แล้วแน่นอนว่าเหตุจูงใจอันดับหนึ่งของผมก็คือ อาจารย์อุเมชุจะนั่งเป็นประธานคณะกรรมการพิจารณาผลงานด้วยตัวเอง หากทุกอย่างไปได้สวย ก็ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นโอการส่งการ์ตูนที่ตัวเองเขียนให้อาจารย์อุเมชผู้ที่ผมหลงใหลมาตั้งแต่เด็กได้อ่านโดยตรงก็เป็นได้ สิ่งนี้หากไม่เรียกว่าเป็นโอกาสทองที่ร้อยวันพันปีจะมีมาสักครั้ง ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร แล้วผมเริ่มตั้งหน้าตั้งตาเขียนผลงานสำหรับส่งประกวดอย่างบ้าคลั่งโดยไม่รั้งรอแม้แต่น้อย สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ว่าผมจะเปิดตัวเข้าวงการในฐานะนักเขียนการ์ตูนได้หรือไม่ แต่เป็นความปรารถนาอย่างยิ่งยวดที่จะให้อาจารย์อุมมซูได้เห็นผลงานที่ตัวเองวาดสักแวบหนึ่งก็ยังดีต่างหากเหลือเวลาราวครึ่งปีก่อนจะถึงกำหนดส่งผลงาน แล้วผมควรจะเขียนการ์ตูนแบบไหนออกมาดีในช่วงเดียวกันนั้น ในหัวผมก็มีไอเดียรางๆ อยู่ไอเดียหนึ่งทางของกิ้งกำนั้น แม้ถูกตัดไปครั้งหนึ่ง ก็สามารถงอกกลับมาจนเหมือนดังเดิมได้ แล้วถ้ามีมนุษย์ที่มีความสามารถแบบเดียวกันอยู่ล่ะ... หากมีตัวตนที่ไม่ว่าจะโดนเชือดโดนหั่นสักแค่ไหน ก็สารถพื้นตัวกลับมาได้โดยไม่มีวันตายสักครั้งอยู่ละก็ ผู้คนคงจะรู้สึกว่าสิ่งนั้น "น่าสะพรึงกลัว" เป็นที่สุดเลยไม่ใช่หรือ