นายอินทร์ หนังสือ สถานีต่อไป… มาโฮโรชิ ท่านผู้โดยสารสามารถย้อนกลับไปเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ได้ที่นี่

เรื่องย่อ สถานีต่อไป… มาโฮโรชิท่านผู้โดยสารสามารถย้อนกลับไปเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ได้ที่นี่สถานีรถไฟมาโฮโรชิ คือสถานีรถไฟที่จะพาคุณย้อนกลับไปยังทางแยกของชีวิต เพื่อให้คุณได้เลือกเส้นทางที่ไม่ได้เลือกในอดีตจนคุณรู้สึกเสียใจในภายหลังเป็นอย่างมากและได้ลองใช้ชีวิตในอีกทางเลือกหนึ่งนั้น แต่การจะเดินทางมาถึงสถานีมาโฮโรชิได้มีเงื่อนไขด้วยกันสามข้อ คือ ข้อที่หนึ่ง คุณจะต้องรู้สึกเสียใจในภายหลังอย่างรุนแรงต่อเส้นทางชีวิตที่เลือกมาจนอยากย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ข้อที่สอง คุณจะต้องขึ้นรถไฟสายโซบุที่วิ่งผ่านต้นเคยากิขนาดใหญ่ตรงบริเวณสะพานข้ามแม่น้ำอารากาวะกับแม่น้ำนากางาวะข้อที่สาม วันที่เดินทางจะต้องเป็นเวลากลางคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้นเมื่อเงื่อนไขครบทั้งสามข้อ คุณก็จะมาถึงสถานีมาโฮโรชิและได้พบกับเจ้าหน้าที่สถานีประจำเดือนที่คุณมาเยือน ทว่ามีสิ่งสำคัญที่คุณต้องรู้อีกหนึ่งเรื่องนั่นคือ ถึงจะได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต กลับไปยังจุดที่เป็นทางแยกของชีวิตและเลือกเส้นทางที่คุณไม่ได้เลือกในตอนนั้น ชีวิตในปัจจุบันของคุณก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป การย้อนกลับไปใช้ชีวิตในอีกเส้นทางหนึ่งนี้ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับโลกแห่งความจริง และเมื่อคุณสัมผัสกับชีวิตในอีกทางเลือกจนถึงจุดที่พอใจแล้วคุณก็จะได้กลับมายังสถานีมาโฮโรชิอีกครั้ง หลังจากกลับมายังโลกความเป็นจริงแล้วผู้โดยสารที่เคยมายังสถานีมาโฮโรชิแห่งนี้จะต้องมารับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่สถานีในเดือนถัดไปในเล่มประกอบด้วยเรื่องราวของคน 5 คนที่รู้สึกเสียใจภายหลังอย่างรุนแรงและได้รับโอกาสให้ย้อนกลับไปยังทางแยกของชีวิตเพื่อสัมผัสชีวิตในอีกเส้นทางที่พวกเขาไม่ได้เลือกในอดีตบทที่ 1 ถ้าตอนนั้นสารภาพรักทานากะ โนโบรุ เสียใจในภายหลังอย่างรุนแรงที่วันจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมปลายเขาไม่ได้สารภาพรักกับ อิวาซากิ ซุมิเระ เพื่อนร่วมชั้นที่เขาแอบชอบมานาน แม้ว่าในปัจจุบันเขาจะแต่งงานกับ ฮานาโยะและมีลูกด้วยกันถึงสี่คน แต่หลังจากแต่งงานแล้วฮานาโยะก็เปลี่ยนไป เธอเสียงดังขึ้น น้ำหนักมากขึ้น แม้ว่าเธอจะช่วยเขาทำมาหากินและเลี้ยงลูก แต่ครอบครัวนี้ก็ไม่ได้ร่ำรวยมาก แถมการใช้ชีวิตในบ้านที่มีเด็กสี่คนก็ทำให้เขาไม่มีเวลาส่วนตัวเลย เขาจึงได้แต่จินตนาการถึงชีวิตที่แตกต่างออกไปจากนี้ และการได้พบกับซุมิเระอีกครั้งในงานร่วมรุ่น รวมถึงได้รู้ว่าเธอเองก็เคยชอบเขายิ่งทำให้ความรู้สึกเสียใจในภายหลังของทานากะยิ่งรุนแรงขึ้น เย็นวันศุกร์ หลังทานากะเลิกงาน เขาก็นั่งรถไฟเพื่อกลับบ้าน ทานากะคิดถึงแต่คำพูดของซุมิเระที่บอกกับเขาว่าเธอเองก็เคยชอบเขาเหมือนกัน เขาบอกกับเธอว่าน่าจะบอกกันให้เร็วกว่านี้ และเธอก็เปรยออกมาว่าถ้าบอกเร็วกว่านี้จะเป็นยังไงนะ คำพูดนั้นติดอยู่ในหัวทานากะจนเขาเผลอจินตนาการถึงการสารภาพรัก รถไฟวิ่งไปเรื่อยๆ มาถึงบริเวณสะพานซึ่งพาดผ่านอยู่เหนือแม่น้ำอารากาวะกับแม่น้ำนากางาวะ คืนนั้นพระจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างไสว แล้วอยู่ๆ ก็เหลือเพียงเขาคนเดียวในรถไฟ พอรถไฟหยุดวิ่ง เขาก็มาถึงสถานีมาโฮโรชิแล้วเจ้าหน้าที่สถานีอธิบายกับเขาว่า ที่นี่คือสถานีมาโฮโรชิ สถานีทางแยกของชีวิต ก่อนจะอธิบายเงื่อนไขในการมาถึงสถานีและบอกกับเขาว่า เขาสามารถย้อนกลับไปยังทางแยกของชีวิตและเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ได้ โดยการเลือกนี้จะไม่กระทบกับชีวิตในโลกความจริงปัจจุบันของเขา เมื่อทานากะตกลง เขาก็กลับขึ้นรถไฟและอธิษฐานว่า อยากย้อนกลับไปวันพิธีจบการศึกษาชั้นมัธยมปลายวันนั้น กลับไปตอนที่นั่งรถไฟขบวนนั้นและไม่กล้าสารภาพรักกับอิวาซากิซัง... ทันใดนั้นรถไฟก็เริ่มเคลื่อนตัวและในไม่ช้าขบวนรถก็เข้าไปในอุโมงค์ เมื่อโผล่ออกมาจากอุโมงค์เขาก็ย้อนกลับมายังอดีตในวันพิธีจบการศึกษา ทานากะกลับมาอยู่ในขบวนรถไฟ อิวาซากิ ซุมิเระคนนั้นอยู่ในชุดนักเรียนคอปกกะลาสี เธอนั่งอยู่ตรงที่นั่งฝั่งตรงข้าม ถือกระบอกบรรจุใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาเช่นเดียวกับเขา มันเป็นวันนั้นที่ทานากะจะสารภาพรักแต่ไม่กล้าพอ ทว่าวันนี้เขาจะตัดสินใจใหม่ วันนี้เขาจะสารภาพรักกับเธอให้ได้ ในจังหวะที่รถไฟหยุดลงที่ชานชาลา และซุมิเระกำลังจะลงที่สถานีนี้ ทานากะก็เรียกเธอไว้แล้วสารภาพรักออกไป และเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ ซุมิเระเองก็บอกว่าเธอชอบเขาเช่นกัน ทำให้ทั้งคู่ได้คบกันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โลกอดีตที่ดำเนินไปตามตัวเลือกอีกแบบบนทางแยกนี้ก็มีตอนต่อไป หลังสารภาพรักกับอิวาซากิซังสำเร็จและได้คบกันแล้ว พวกเขาก็คบหากันอย่างยาวนานและราบรื่น พวกเขาได้ใช้เวลาร่วมกัน หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัย ทานากะก็เริ่มทำงานในบริษัทที่หวังไว้เป็นอันดับหนึ่งซึ่งสมัครไม่ผ่านในโลกความเป็นจริง จนกระทั่งอายุ 27 ปี เขาก็ได้แต่งงานกับซุมิเระชีวิตหลังแต่งงานของเขามีความสุขอย่างแท้จริง ซุมิเระทั้งทำอาหารเก่ง ทั้งสวยแม้ว่าจะแต่งงานกับมานานแล้วก็ตาม เขารู้สึกประหลาดใจ