PICK A BOOK : สลายสิ้นซึ่งความหวังรังรอง / ตินกานต์ / P.S.

ชื่อเรื่อง : สลายสิ้นซึ่งความหวังรังรอง ผู้เขียน : ตินกานต์ ราคา : 250 บาท (+15) (***สูงกว่าราคาปก***) จำนวน : 160 หน้า ISBN : 9786168166888 ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้าน  มันเป็นที่แห่งเดียวที่ยามรัก เราก็รักกันได้อย่างลึกซึ้งหมดใจ  แต่ยามกระทำต่อกัน เราก็กระทำกันได้อย่างเจ็บปวดถึงแก่นที่สุด  รวม 8 เรื่องสั้นของหลากตัวละครพังพ่าย ซึ่งจมปลักอยู่กับคำว่าบ้าน ติดหล่มกับคำว่าครอบครัว มีชีวิตประจำวันสามัญแสนเจ็บปวด วนอยู่ในรักและเกลียด เบิกบาน เติบโต ร่วงโรย หากแต่ละมุนละไมต่อการอ่าน จากการพินิจความเป็นไปของชีวิต จากความพิถีพิถันและละเมียดละไมในการใช้ภาษาของนักเขียน เมื่ออ่านจบคุณอาจจะเข้าใจวงจรของการร่วงหล่น สิ้นหวัง พังทลาย พร้อมให้อภัยตัวเอง และให้อภัยภาระทางใจที่เรียกว่าครอบครัว ปลดปล่อยอดีต และยุติการส่งต่อความเจ็บปวด   บางส่วนจากในเล่ม ฉันและแววตาใสพากันเดินทางสู่ความชิดใกล้ที่ไกลโพ้นกว่าที่เคยเป็นมา หันหลังไม่ได้แล้ว ปฏิเสธไม่ได้แล้ว เขาพาฉันเดินทางไปสุดขอบจักรวาล ห่างและแสนไกลจากจุดเริ่มจนเกินกลับ กลางดึกดื่นของคืนเฉลิมฉลอง สองร่างโลดเต้น โยนโยก ดื่มด่ำความฉ่ำชื่นจากวาวตาคู่ตรงข้าม เรากลืนกลายเป็นหนึ่ง ขยับเขยื้อนเคลื่อนเงียบ หายใจพร้อมเพรียงบนพื้นข้างเตียงที่ดวงตาคู่โศกปิดสนิท —----- เขาจะเลือกเวลาเกิดที่สรรพสิ่งดำรงอยู่อย่างราบเรียบเงียบเสียง เพื่อที่เขาจะได้เป็นแค่เด็กคนหนึ่งในบรรดาเด็กอีกหลายล้านคนบนโลกนี้ เป็นเด็กที่ได้กอดอุ่น เป็นเด็กที่ไม่ต้องเป็นที่หนึ่งแต่ก็ยังเป็นที่รัก เป็นเด็กที่แม้วิ่งเข้าเส้นชัยเป็นที่สองก็ยังได้รับคำยินดี และเป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ได้ใช้ชีวิตคู่อย่างเป็นสุขตามอัตภาพกับผู้หญิงสักคน และตายจากไปอย่างไม่มีอะไรติดค้างกับโลกใบนี้ —----- อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่สูญสลายในบัดนั้น เพื่อปลิดปลิว เพื่อลอยล่อง เพื่อติดตามวิญญานของแม่อย่างรู้ทิศรู้ทาง แต่เขายังหายใจอยู่ถึงตอนนี้ ตอนที่ร่างสูงยืดตัวขึ้นตรงเพื่อตั้งหลัก เงยหน้ารับแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดจัด หยีตามองยอดไม้โยกเบา ความหวั่นกลัวปะปนอ้างว้างจู่โจมเข้ากลางอกอีกแล้ว ทำได้เพียงหันตัวเดินไปตามทางที่ทอดสู่ถนนใหญ่ พลางคิด บางชีวิตเกิดมาอย่างล้ำค่าในการกระทำ ขณะที่บางชีวิต เกิดมาเพียงเพื่อหายใจไปจนกว่าจะตาย ไม่มีใครรายรอบที่สนใจนีลผู้ฝืนก้าวเดินอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครมองดวงตาของเขาอย่างสังเกตสังกาว่ากำลังระทมลึก ไม่มีใครเข้ามาไถ่ถามวันเกิดของเขา ซึ่งแน่นอนว่าเขาจะไม่เอ่ยถึงเรื่องราวของวันนั้นอีกต่อไป —-----