มนุษย์ที่แท้ มรรควิถีของจางจี๊อ ปกอ่อน (ส.ศิวรักษ์)

มนุษย์ที่แท้ในความหมายของข้าพเจ้านั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่สมบูรณ์เพียบพร้อมถึงที่สุด สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มนุษย์ที่แท้ก็คือคนธรรมดาๆ นี่เองคือคนธรรมดาๆ ที่เดินอยู่ตามถนนหนทาง คืนคนที่รู้จักทำผิดพลาด คนที่ยังมีกิเลสและความบกพร่อง พูดง่ายๆ ก็คือสามัญชนที่มีทั้งดีและชั่วอยู่ในตัวเอง การที่คนเราดีเกินไปนั้นออกจะทำให้รู้สึกอึดอัด การที่คนเรารู้จักผิดพลาดได้บ้างนั้นเป็นของดี เพราะเราจะไม่สามารถเข้าใจชีวิตได้เลย ถ้าเราปฏิเสธที่จะยอมรับความชั่วร้าย ที่แฝงอยู่ในตัวเรามาตั้งแต่ต้น ความเลวและความบกพร่องของตนเองไม่ใช่สิ่งที่จะต้องปฏิเสธและขับไล่ไสส่งมันไป หากจะต้องเฝ้าดูและเรียนรู้จากมันด้วยดวงใจที่ตระหนักจนสามารถยอมรับและรู้เท่าทันมันได้ในที่สุด ความหมายของมนุษย์ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้เอง.... พจนา จันทรสันติ สารบาญ คำนำสำนักพิมพ์ คำแถลงของสำนักพิมพ์ ในการพิมพ์ครั้งที่หก คำปรารภของผู้แปล คำนำ บันทึกถึงผู้อ่าน บทนำ - ต้นไม้ที่ไร้ประโยชน์ - คนขายหมวกกับพระราชาที่สามารถ - ลมหายใจแห่งธรรมชาติ - มหาวิชา - สาระสำคัญ - เช้าสามเย็นสี่ - เฉือนงัว - ไก่ฟ้ากับคนขาเดียว - ถีอบวชที่หัวใจ - เพื่อนสามคน - ศพเล่าจื๊อ - ขงจื๊อกับคนบ้า - มนุษย์ที่แท้ - แปรรูป - คนเกิดในเต๋า - สองราชและอรูป - เจาะตู้นิรภัย - ปล่อยสิ่งต่างๆ ไว้ตามสภาพ - คนที่สมควรเป็นกษัตริย์ - เต๋านั้นลุ่มลึกเพียงใด - ไข่มุกหาย - จุดเริ่มต้นอยู่ในจุดจบ - ประวัติศาสตร์ไม่จารึกชีวิตที่สุขสมบูรณ์ - คนน่าเกลียด - ศัตรูทั้งห้า - กรรมอกรรม - หวั่นอ๋องกับช่างทำล้อ - อุทกภัยในฤดูใบไม้ร่วง ฯลฯ