ต้องเนรเทศ (ปกแข็งสันตรง-ปกภาพถ่ายขาวดำ-ไม่มีแจ๊คเก็ตหุ้ม-เนื้อในกระดาษปรูฟ)

ต้องเนรเทศ (Seven Years in Exile) วัฒน์ วรรลยางกูร ปกแข็งสันตรง ไม่มีแจ็คเก็ต ปกภาพถ่ายขาวดำ ผลงานของ “ศุภชัย เกศการุณกุล” เนื้อในกระดาษปรูฟ “กระดาษปรูฟ” ขอให้ท่านนึกถึงกระดาษที่ใช้ในการพิมพ์หนังสือพิมพ์ หนังสือเรียนมัธยม หรือตำราของมหาวิทยาลัยเปิดบางแห่ง ที่กระดาษจะเนื้อนิ่มๆ เบาๆ สีออกเทาอมเหลือง ทุกเล่มมีริบบิ้นคั่นเป็นริบบิ้นขาว . เนื้อหาที่อัดแน่นและพรั่งพรูของผู้เขียนจนกลายเป็นหนังสือเล่มโตที่ไม่อาจตัดตอนได้ ขอให้ผู้อ่านนึกถึงการทำงานของ วัฒน์ วรรลยางกูร ยามเมื่อเขารอดพ้นเงื้อมมฤตยูไปถึงแดนผู้ลี้ภัย และลงมือปั่นต้นฉบับออกมาอย่างไม่รู้วันเวลา ดังที่เขาบรรยายไว้ “เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ปี 2020 พร้อมการระบาดไปทั่วโลกของเชื้อไวรัสโควิด 19 ‘ต้องเนรเทศ’ เริ่มมุดเชือกกั้นสังเวียนจากหน้ากระดาษลายมือขึ้นสู่หน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค โลดแล่นทะยาน ตลอดคืน ไม่ง่วง ไม่เพลีย ไม่อยากนอน จนเก้าโมงวันใหม่ก็ยังไม่ง่วง โรงงานผลิตต้นฉบับเครื่องร้อนไม่หยุด จนต้องหยุดพักเครื่อง ราดรดดับเครื่องร้อนด้วยเครื่องดื่มสูตรเดิม ... พิมพ์ต้นฉบับข้ามคืน ตาค้าง ไม่อยากนอน กว่าจะหลับลงได้ มิรู้ว่าเวลาเท่าไรของวันใหม่ ทิวากาลที่ไร้แสงแดด ชวนสับสน...” (ต้องเนรเทศ, หน้า 5) ... "ไกลบ้าน ไกลรัก ไกลมิตรสหาย ไกลความตายคนถ่อยคอยไล่ล่า ไกลคนต้องจากกันไม่ทันลา โค้งขอบฟ้าแทนอกอ้อมน้อมอุ่นใจ กินคนเดียว ดื่มคนเดียว นอนคนเดียว เปล่าเปลี่ยวบนทางรักที่ฝักใฝ่ แกงหนึ่งหม้อกินคนเดียวซ้ำมื้อไป กินคนเดียวกินได้กี่เดือนปี กินคนเดียวนั่งลงตรงที่เก่า กระทะเตาร่วมชะตามารศรี ครกมีดสากกะเบือเขียงทัพพี ปีต่อปีเดือนต่อเดือนเคลื่อนผ่านไป" -วัฒน์ วรรลยางกูร, ต้องเนรเทศ หน้า 481 “การทำอาหาร” มีความหมายพิเศษสำหรับวัฒน์ วรรลยางกูร ทั้งแทนความคิดถึงอดีต ดับความว้าวุ่นในใจ ทั้งคล้ายเป็นการทำสมาธิ และบางทีก็ราวกับจะให้เป็นศิลปะของการเสาะหาความอุดมในยามไร้ ให้เป็นปากะศิลป์ที่ไม่มีใครได้ลิ้มรสนอกจากตัวเอง ภาพปกถ่ายในปี 2015 ในระหว่างการหลบภัยอยู่ที่ประเทศเพื่อนบ้าน โดย “ศุภชัย เกศการุณกุล” และนำมาจัดวางออกแบบเป็นปกโดย “ชาตรี ประกิตนนทการ”