รสไทย(ไม่)แท้: ถอดรูปทิพย์อาหารไทยในสนามการเมืองวัฒนธรรม สำนักพิมพ์มติชน Matichonbook

ท่องไปในเส้นทางอันยาวนานของเรื่องใกล้ปากใกล้ใจอย่างอาหารการกินถอด “รูปทิพย์” แห่งความเป็นไทย สำรวจนิยามใหม่ๆ ของ “อาหารไทย” ที่ถูกกำหนดอย่างหลากหลายซับซ้อนโดยรัฐ-ทุน-สื่อ และผู้คนลัดเลาะเข้าไปถึงเบื้องหลังของการเปลี่ยนร่าง-แปลงกายอย่างไม่หยุดนิ่งของอาหาร “ไทย” จากอดีตถึงปัจจุบัน สู่ปรากฏการณ์ร่วมสมัย อาหารที่ “ดี” เป็นแบบไหน? รสชาติที่ “ถูกต้อง” เป็นอย่างไร? อาหารไทย “แท้ๆ” มีอยู่จริงหรือไม่? เราขอชวนให้ลอง “ชิม” ด้วยตัวเอง ๑ มีอะไรซ่อนอยู่ในอาหาร?: ทำความเข้าใจ “อาหารไทย” ผ่านมุมมอง “การเมืองวัฒนธรรม” ๒ จาก“แม่ครัวหัวป่าก์” ถึง “รสไทยแท้”: กระแสการช่วงชิงนิยามอาหารไทยในบริบทร่วมสมัย -แม่ครัวหัวป่าก์: จุดกำเนิดตำราอาหารไทยตามมาตรฐานฝรั่ง จาก “แท้จริง” และ “ไม่มีจริง” สู่อาหารไทยนอกกรอบจินตนาการ -แบบไหนคือไทยแท้? อาหารไทยในภาพยนตร์ “พริกแกง” กับวัฒนธรรม “แกงสำรวม” -“Thai Select Unique” เมื่อรัฐสร้ำงตัวตนให้ “รสชาติไทยแท้” ๓ อาหารไทยภายใต้สนามแห่งการช่วงชิงนิยาม: เส้นทางและตัวแสดงผู้กำหนดนิยามอาหารไท -อาหารไทยโดยคนชั้นสูง: จากอัตลักษณ์ชนชั้น ถึง “อำนาจนำ” ในฐานะอาหารตัวแทน “ความเป็นไทย” -อุดมการณ์ชาติพันธุ์ไทย-การเมืองวัฒนธรรมในอาหาร • หอเจี๊ยะตึ๊ง: เมื่ออาหารจีน “สังสันทน์” กับสำรับไทย • แซบอีหลี: อาหารอีสานและความเป็นอื่นในรสอร่อย -การกำหนดนิยามอาหาร “ที่ดี” โดย “รัฐ” หลังการปฏิวัติ ๒๔๗๕ -เมื่อ “ทุน” พลิก “ลิ้น”: ทุนนิยมกับรสลิ้นที่เปลี่ยนไป จาก “เชลล์ชวนชิม” ถึง “Wongnai” ที่ ใครๆ ก็สามารถชวนชิม ๔ ถอดรูปทิพย์: อาหารไทยร่วมสมัยกับการผสานรวม เปลี่ยนร่างแปลงกายและสิ่งแสดงตัวตน -อาหารไทย ใครนิยาม? -หรือ...อาหารไทยร่วมสมัยคือการเปลี่ยนร่างแปลงกายของตัวตน