วารสารเมืองโบราณ ๔๗.๓ #คูประทาย ปะทายสมันต์ ถึงสุรินทร์

"เมืองสุรินทร์หรือเมืองปะทายสมันต์ในอดีตมีพื้นที่ทางตอนเหนือและตอนกลางเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำ ส่วนทางตอนใต้เป็นพื้นที่สูงและที่ราบลอนลูกคลื่น ซึ่งค่อยๆ ลาดเทจากแนวเทือกเขาพนมดงรักที่กั้นเขตแดนกับประเทศกัมพูชาลงสู่ตอนกลางและตอนเหนือของตัวเมือง นอกจากนี้ทางด้านตะวันตกยังมีเขาพนมสวายซึ่งเป็นแหล่งทรัพยากรสำคัญเช่นเดียวกับเขาพนมดงรักมาแต่อดีต..." ❝...เมืองโบราณที่น่าจะมีความสำคัญกว่าเมืองสุรินทร์ในสมัยก่อนทวารวดีและเจนละก็คือ #เมืองลำดวน ในเขตอำเภอลำดวนที่อยู่ห่างจากเมืองสุรินทร์ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว ๒๖ กิโลเมตร เป็นเมืองที่อยู่กลางที่ราบลุ่มใกล้กับ #คลองกำโพก ที่ไหลมาจากต้นน้ำซึ่งเป็นหนองน้ำขนาดใหญ่เช่นเดียวกับเมืองสุรินทร์ที่ตั้งอยู่บนลำห้วยเสนง ก่อนไหลไปสมทบกับลำชีอันเป็นลำน้ำใหญ่ทางตะวันตก ณ เมืองลำดวน คลองกำโพกไหลผ่านขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือไปลงบึงน้ำใหญ่อันเป็นต้นน้ำของ #ลำพอก ซึ่งปัจจุบันทางราชการได้สร้างอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่เพื่อการปลูกข้าว และตรงบริเวณด้านเหนือที่เป็นเนินดินขนาดใหญ่เป็นที่ตั้งของ #ปราสาทศีขรภูมิ และแหล่งชุมชนโบราณที่มีพื้นที่ต่อมาจนถึงปลายเนินริมบึงที่มี #ปราสาทบ้านอนันต์ เป็นชุมชนโบราณและมีอายุเก่ากว่าปราสาทศีขรภูมิ...❞ ▸ กว่า ๑๘ ปี ที่ #พังโย ถูกขโมยไปจากครอบครัวเรียงเงิน แต่ด้วยความพยายามไม่ลดละ ในที่สุดครอบครัวเรียงเงินก็ชนะคดีและได้พาพังโยกลับบ้านอีกครั้ง ด้วยเหตุนี้ทางจังหวัดสุรินทร์ร่วมกับสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์ จึงได้จัดพิธีรับขวัญแบบโบราณให้พังโย ณ อนุสาวรีย์พระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายนที่ผ่านมา